وقتی چشمای سرخشو دیدم نفهمیدم چی می‌خواد پیش بیاد. وقتی با بغض گفت خسته شدم، هنوز هم نمیخواستم قبول کنم بغض داره ، می‌خواستم حق رو به همون همیشگی بدم ، اما وقتی بغضش ترکید و با صدای بلند گریه کرد نفس نفس زد با تمام وجود احساس خفگی کردمو از زندگی ترسیدم.
از تمام بلاهایی که میتونه سر آدم‌ها بیاره .. بلاها یی که بعد از ۳۰ سال هنوز زخمشون تازس ..
بعضی وقتا دلم می‌خواد گند بزنم به حال هردو مون .. دوست دارم از چیزهایی الکی ، اونایی که دیگه وجودشون تکراری شده برای بار هزارم ایراد بگیرم و در مقابل سکوت تو حرص بخورم و این سکوت رو به رخت بکشم .. آخر سر هم بدون هیچ نتیجه‌ای خداحافظی بگم و منتظر باشم تا حال من رو خوب کنی درس مثله الان ...
این چیزیه که تو دوست داری یا اقلاً اگر هم مجبور به انجامش باشی برات مهم نیست ؛ دوری ،دلتنگی ، صبر ، انتظار و خلاصه اینجور داستانهای دراماتیک ..
اما هرجور که فکر می‌کنم هیچوقت نتونستم باهاش کنار بیام و همیشه آزارم داده ..
این رو بفهم ،فهمیدنش سخت نیست ..
