"... دریغا دریغ هنگامی که به کیمیای عشق احساس نیاز می افتد همه آن دم است .
همه آن دم است . ..." دستهایت را دوست دارم گرمایشان را ، انگشت‌هایت را هم ؛ وقتی یکی در میان بین انگشت‌هایم میزاریشان ، و بعد به دست هامون نگاه میکنی که چه سفت به هم گره خورده اند و لبخند شیرینت رو تحویلم میدی !
امروز فهمیدم که نمیتونم از کلمات به ظرافت تو استفاده کنم ، فهمیدم چقد زشت ، زننده کلمات رو به بازی میگیرم تا بتونم اونی رو از توشون در بیارم که لبخند بذاره رو لبات ، باعث بشه قلبت یکم تندتر بتپه ، درست همونجوری که تو باهاشون بازی میکنی ، با لحن خاص خودت چیزی رو از توشون در میاری که میتونه ساعت‌ها من رو با تپش قلبم سرگرم کنه ، من رو زیبا کنه ..
+ دوستت دارم و این تنها جمله ی عاشقانه‌ای که خیلی خوب بلدم ..
این دفعه با همیشه فرق داشت ، هرچند شاخص این افتراق همیشه منطق تو بوده . همیشه توی این بحث ها نه به خاطر قهری که بهش قادر بودی و هیچوقت انجامش ندادی ،ایستادی پای تمام پشت کردنای من به اصل حرف زدن ، فقط بخاطر یادآوری کردن این مطلب که " دو تا انسان وقتی به قهر کردن رضایت میدن یعنی بزرگترین وجه ممیزی انسان از حیوان که همون امتیاز گفتگو ست رو از دست میدن . درست بر همون مبنا که انسان رو حیوان ناطق میگن ، یعنی وقتی انسان به اصل نطق و گفتمان پشت میکنه در واقع اساس ویژگی بشر بودنش رو از دست میده " . من خودم اعتقاد دارم همه ی مرد ها کم و زیاد دارای روحیه ی دیکتاتوریسم هستن ، این خصلت تو مردا شدت و ضعف داره ولی غیر ممکنه که مردی فاقد این روحیه باشه و البته علت ذاتی بودن این خصلت هم پیشینه ی این
ناهنجار در طول تاریخه . و تو ایزابل نازنین من ، همواره در برابر سرکشی این روحیه در من تنها صبوری کرده ای و هرگز تو را اندیشه ی طغیانی نبوده . آنچه تو را در غایت معنا سزاوار تحسین میکند همین انسانیت توست. اکنون جاناتان تو به رفتارش در این چند ماه و در این چند بحث اخیرمان که می اندیشد تمام قد شرم میشود. در پس تمام این کنشها نزدیکم ماندی و رسم با هم راه رفتن و همگام بودن را به من آموختی و نجواکنان در گوشم گفتی " هر که از یار تحمل نکند یار مخوانش " . روز به روز دل مرد زندگی ات را به روشنی روزگارمان به شرط همدل بودنمان قرص تر میکنی .
بر فراز تمام تجربه های تلخ وشیرین بحث ها و گاه مجادله هامان ، امروز در آستانه ی آغاز هشتمین سال رابطه مان، به جاناتانت سه اصل را نیک آموخته ای ؛
اول آنکهبه راستی و درستی باید بیاموزیم که بهترین " دوست " یکدیگر باشیم ، چرا که در پناه امن یک دوستی عمیق می توانیم به " زبان مشترک " دست یابیم ...
دوم آنکه دعوی عشق نباید کرد مگر آنکه لحظه لحظه ی رابطه مان را مقتدایی جز " احترام ، صداقت ، صمیمیت و از خود گذشتگی " نباشد ...
سوم و آخر آنکه تمام نگرانی ها ، دلهره ها ، استرس ها و دغدغه هامان باید موجب " بیشتر نزدیک شدن " ما به یکدیگر شوند و نه سبب فاصله گرفتن ما ...
برمی‌گردی و پشت سرت رو نگاه میکنی، هست. داره میاد. عقب‌تره از توه، ولی هست. مهم همینه که هست. مهم همینه که داره میاد. مهم همینه که هر دو، توی یه مسیر دارید میرید. به این رابطه باید مثبت نگاه کرد. بقول آدم حسابی‌ها برآیندش مثبت‌ه، پس میشه بهش امید بست. رابطه‌ای که هر دو نفر، توی یه مسیر و به یه سمت حرکت میکنند دیگه نیاز به نذر و نیاز و دخیل بستن نداره. این رابطه خودش رشد میکنه و توی دل زمین، جا باز میکنه.
آفت رابطه، موقعی جوونه میزنه و رشد میکنه، تویی که جلوتری یهویی بترسی از اینکه چرا اون یکی، بغل دست‌ت نیست، اونجاست که متر ورمی‌داری و فاصله‌ی خودت و طرف مقابل‌ت رو هی اندازه میزنی. همونجایی‌که ترسیدی از جلوتر بودن، همونجایی که متر ورداشتی، همونجایی که خواستی تا طرف مقابل‌ت اونقدر بیاد تا برسه کنار تو، بدون که تیشه برداشتی و داری ریشه‌ی همه‌ی اون حس‌های خوب رو از بیخ و بُن میزنی.
نباید ترسید از جلوتر بودن و عقب موندن. دوست داشتن بحث کیفی‌یه. کمّی نیست تا متر ورداری و یه سرش رو خودت بگیری و سر دیگه‌اش رو بدی به اون آدم مادر مُرده تا ببینی تو بیشتر دوستش داری یا اون. توی رابطه‌ای اگه جلوتر بودی، این اجازه رو بده تا اونی‌که پشت سرت مونده بهت برسه. نترس از این جلوتر بودن و توقع نداشته باش اونی که داره میاد ولی سَلانه سَلانه، یه شبه برسه به همونجایی که تو هستی. و تویی هم که داری دلیه دلیه میکنی، سعی کن شناخت‌ت رو بیشتر کنی. سرعت‌ت رو تندتر کنی. برسی به اونی که جلوتر از توست.
توی رابطه فاصله‌ها مهم نیست. عقب و جلو بودن مهم نیست ولی وقتی که متر زدی، سانت زدی، اندازه زدی، وزن کردی، از اینجا به بعد نه تنها به هم نزدیک نمی‌شید که دورتر میشید. روز به روز. لحظه به لحظه. دورتر و دورتر و دورتر. اونقدر دور که شاید دیگه هیچوقت نتونید ببینید خودتون و اون حس‌های قشنگ گذشته‌تون رو.
باد موافق برای کشتی بی‌هدف، بی‌معناست پس نترس از اینکه هم‌دوش نیستی. بترس از وقتی که هم‌سو نباشی.
نمیدونی چقدر سخت و ناراحت کننده س ، وقتی با تمام وجود دلت بخواد با صداش خوابت ببره ، مثل لالایی . و فک کنی خوبه بهش بگی واست شعر بخونه ، تا آروم بشیو حس کنی کنارته ، نزدیکِ نزدیک ، داره دمِ گوشت واست شعر می‌خونه تا آروم بخوابی!
آره سخت تر هم میشه وقتی که اینخواهش رو ازش بکنی ، بعد اون بگه نه ! چون 5تا شعر زیاده و فقط 2تا میتونه ، نه بیشتر . چون خوابش میاد ، چون فردا باید زود پاشه، چون فردا با یکی قرار داره ،چون ساعت 3 نصفه شبه ، چون هیچ آدم عاقلی این موقع شب از این درخواستا نمیکنه چون اگه این درخواستو قبول کنه شریک جرم میشه ، چون یادش رفته قرار بود عاقل نباشیم و عاقلانه رفتار نکنیم ، چون یادش رفته عشق با رفتارهای عاقلانه جور در نمیاد ... چون خوشحال کردن تو اهمیتشو از دست داده ...
آره جاناتانم نمیدونی ،چون تو این احساس رو نداشتی ، چون با تمام وجودت اینو نخواستی ، و چون باتو اینجوری برخورد نشده ..
اما ازت میخوام که بفهمی چی میگم ، بفهمی . بفهمی خوشحال کردن زیاد سخت نیس . خوشحالی تو 2قدمیِ‌ِ ، فقط باید همین 2قدم رو هم رفت نه اینکه تنبلی کرد …
+خوبه اینجا هست و خوبه من تورو دارم جاناتانِ مهربونم …
روی چمنها دراز میکشمچشام خیر به آسمان ، قسمت لذت بخشش باد و قطره های ابین که به صورتم میخورن و قسمت بدش احساس تلخ بیهودگی من نسبت به زندگی ، کلمات و ادمهاس ..
چقد سخته که نتونم جوری خودمو واست بگم که بفهمیم ، و چقد تو این چند روز نخواستی که منو بفهمی ،
دلم می‌خواد به همه چیز دهن کجی کنم ،به خودم ، به همه ، به این خنده های مسخره که انقد منو احمق جلو داده !
من ضعیفم قبول ولی اگه این ضعف من باعث بشه تو راجع به خودمون باهام صحبت کنی ، باعث شه حواسم پرت بشه از این خلقیات مالیخولیایی، من دوس دارم این ضعف رو !
بگذار کمی از هم جدا شویم برای نیکداشت این عشق، ای معشوق من و نیکداشت خودمان بگذار کمی فاصله بگیریم چون می خواهم عشقم را بپرورانی چون می خواهم کمی هم از من متنفر باشی تو را قسم به آنچه داریم از خاطره هایی که برای هر دویمان با ارزش بود قسم به عشقی آسمانی که هنوز بر لبهایمان نقش بسته است و بر دستهایمان کنده ...... قسم به نامه هایی که برای من نوشته ای و صورت چون گلت که در درون من کاشته شده و مهری که بر گیسوانم و بر سر انگشتانم از تو به یادگار مانده قسم به هر آنچه در یاد داریم و اشکها و لبخند های زیبایمان و عشقی که از سخن فراتر و از لبهایمان بزرگتر شده قسم به زیباترین داستان عاشقانه زندگیمان برو!
عاشقانه بگذار از هم جدا شویم چون پرندگانی که در هر فصل، از دشتها و تپه‌ها کوچ میکنند و چون خورشید ای معشوق من که به هنگام غروب، تلاش می کند که زیباتر باشد در زندگیم چون شک و رنج باقی بمان یکبار اسطوره و یکبار سراب باش و پرسشی بر لبانم باش که در پی پاسخ سرگردان است از بهر عشقی آسمانی که در دل و بر مژگان ما آرمیده است و از بهر آنکه همواره زیبا بمانم و از بهر آنکه همواره به من نزدیکتر باشی برو!
بگذار چون دو عاشق از هم جدا گردیم بگذار به رغم آنچه از عشق و مهر برای هم داریم از هم جدا گردیم می خواهم از میان حلقه های اشک به من بنگری و از میان آتش و دود به من بنگری پس بگذار بسوزیم تا بخندیم چون نعمت گریه را سالهاست که فراموش کرده ایم جدا شویم تا عشق ما به روز مرگی و شوق ما به خاکستر نشینی دچار نشود و غنچه‌ها در گلدان نپژمرد دل خوش دار ای کوچک من که عشق تو چشم و دلم را آکنده است و همچنان تحت تأثیر عشق بزرگ توأم و همچنان در رویای اینم که از آن من باشی ای تکسوار و ای شاهزاده من اما ... من از مهر خود بیمناکم از احساس خود نیز که روزی از دلبستگی هایمان آزرده شویم از وصال و از در آغوش هم بودنمان بیمناکم پس بنام عشقی آسمانی که چون بهار در وجودمان به گل نشست و چون خورشید در چشمانمان درخشید و بنام زیباترین داستان عاشقانه روزگارمان برو! تا عشق ما پایدار بماند و تا زندگانیش دراز باشد برو!
امروز همه نیاز من این است که تو را به نام بخوانم و مشتاق حرف حرف نام تو باشم مثل کودکی که مشتاق تکه ای حلواست مدت هاست نامت بر روی نامه هام نیست از گرمی ان گرم نمی شوم اما امروز در هجوم اسفند نجره ها در محاصره می خواهم تو را به نام بخوانم اتش کوچکی روشن کنم چیزی بپوشم وتو را ای ردای بافته از گل پرتقال وشکوفه های شب بو احضار کنم نمیتوانم نامت را در دهانم وتو را در درونم پنهان کنم گل با بوی خود چه میکند؟ گندم زار با خوشه؟ با تو سر به کجا گذارم؟ کجا پنهانت کنم؟ وقتی مردم تو را در حرکت دستهام موسیقی صدام توازن گام هایم می بینند تو که قطره بارانی بر پیرهنم دکمه طلایی بر استینم کتاب کوچکی در دستانم و زخم کهنه ای بر گوشه لبم با این همه فکر میکنی پنهانی و به چشم نمی ایی؟ مردم از عطر لباسم می فهمند معشوق من تویی از عطر تنم می فهمند با من بوده ای از بازوی به خواب رفته ام می فهمند که زیر سر تو بوده دیگر نمی توانم پنهانت کنم از درخشش نوشته هام می فهمند به تو می نویسم از شادی قدم هایم ،شوق دیدن تو را از انبوه گل بر لبم بوسه ی تو را چه طور می خواهی قصه ی عا شقانه مان را از حافظه ی گنجشکان پاک کنی؟ و قانع شان کنی که خا طرات شان را منتشر نکنند؟
نزار قبانی
+ حافظ را با صدای تو دوست دارم . دوستت دارم را . نامم را. + دل تنگتم .
به قول یکی حرفهای ناراحت کنند ۲دسته ن ، دسته اول رودل آدم سنگینی می‌کنن ، دستهٔ دوم روی روح. دسته ی اول رو میشه استفراغ کرد و از شرشون خالص شد ، ولی دسته ی دوم مثل خوره میفتن به جونت و مثل یه نقطه ی سیاه میشینن تو یه جای نا معلومه وجودت ...
"... بذار فک کنم از اساس نداری ، تا اینکه تظاهر به داشتنش میکنی .."
"... اینکارت واسم ارزشی نداره .. "
"... ارزشی برای این مسیل قائل نیستی انگار .."
و ...
میدونی این جمله بندی های مردانه ات آزارم میده ، این مدل حرف زدنای منطقیت !
یاد دخترو پسری افتادم که عکسشون افتاده بود تو قهوه‌ٔ مونده ته فنجونم ، دست در دست هم ...
بعضی وقتا تا قشنگی بعضی چیزا می‌خواد بشینه تو ذهنت یه چیزی سریع خرابش میکنه. یه کار اشتباه که ازت سر میزنه و لبخند روی لبتو میخشکونه و یه بغض میشه تو گلوت ..
می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را می جویمت چنانکه لب تشنه آب را محو توام چنانکه ستاره به چشم صبح یا شبنم سپیده دمان آفتاب را بی تابم آنچنانکه درختان برای باد یا کودکان خفته به گهواره تاب را بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل یا آنچنانکه بال ِ پریدن عقاب را حتی اگر نباشی ، می آفرینمت چونانکه التهاب بیابان سراب را ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را
"کلماتم را در جوی سحر میشویم لحظه‌هایم را در روشنی باران ها تا برایت شعری بسرایم روشن تا که بی دغدغه ، بی ابهام سخنانم را در حضور باد - این سالک دشت و هامون - بی پرده بگویم که تو را دوست میدارم تا مرز جنون "
خوبترینم روز تولدت روزی که خدا به قول خودش عمل کرد و فرشته ی نجات منو آفرید .. تولدت مبارک ، اول به من ، دوم به تو ..
..."
یادته ؟! ۵ سال گذشته ، زود گذشت به نظرم.. مثل امروز هوا ابری و بارونی نبود ، مثل امروز انقد بهت نزدیک نبودم ، مثل امروز انقد روی باهم بودنمون حساب نمیکردم ، مثل امروز انقد مال من نبودی ،انقد مال تو نبودم! اما مثل همین امروز پر بودم از دوست داشتنت ، خواستنت ، مثل امروز حاضر نبودم از داشتنت بگذرم ..
ای کاش فردا‌های امروز مثل فردا‌های ۵سال پیش نباشه ، خیلی بهتر، بهتر ، بهتر و پربارتر !
شتاب تو در این رابطه ، همیشه مرا تنها گذاشته ، شتاب برای رسیدن به آینده و گذار از وضع کنونی ، شتابی بدون توجه به شرایط برونی ...
ایزابل نازنینم ، اتفاق رخ داده ،درون تو ، اتفاق کمتر فکر کردن توست ، اتفاق تلاش ناخودآگاه توست برای تن دادن به این وضع ، می دانم برای جنگ با این وضع تلاش می کنی ، ولی این تلاش دارد مرا از تو دور می کند و این وضعیت را تثبیت ...
من همانم که بودم ، اما تو نه ، وقت روزانه ات اشغال است ،ریز تلاشی نمی کنی که مرا بگنجانی ، من را در گوشه ی نه چندان پیدای ذهنت نشاندهای و به جنگ آینده رفته ای ، کمی منصف باش ، من را رها کرده ا ی و به سال آینده میاندیشی ، من را در سرمای اکنون تنها گذاشته ا ی و به گرمای سال بعد و آینده مان میاندیشی ، لحظه هامان را درنمی یابی ، و جانکاه تر از همه ، مقابل این وضعیت درونینمی ایستی و پس از تمام شدن صبرت خود نسبت به این وضع روبروی من معترض می شوی...تسلسل تلخی ست ، خود می دانی کهپیوستگی این تکرار همه چیز را عادی میکند ...
آری ، به راستی موافقم که این آشفتگی ذهن و روح آدم راپوسیده می کند ...
نه حرف های تو زیاد شده و نه گوشهای من کوچک ، من همیشه با تو حرف می زنم ، اما تو آنچه را که بخواهی میشنوی ، دستهایت را از روی چشمهایت برداشته ای و بر گوشهایت گذاشته ای ...
زندگیت را با استرس آینده تباه مکن ، فردا فرزند امروز است
چند روزه با این آهنگ خیلی خوشم ، خیلی دوستش دارم .. گفتم اینجا هم بنویس تا بعدا" بدونم که 9 روز مونده به سال 89 تو چه حال و احوالاتی بودم ، تو هم بدونی !
همیشه میدانستم گوشهای جاناتانِ من خیلی بزرگ است و از این بابت خیلی خوشحال بودم که بهترین جاناتانِ دنیا مال خودِ خود ِ من است .
اما چه شد ؟ گوشهایش کوچیک شد ؟ نه! مطمئنم که این نیست !
حرفهای من انقدر زیاد شد که دیگر حتی گوشهای به آن بزرگی هم جایی برایشان نداشت ؟ شاید هم رنگشان تغییر کرد !! نمیدانم !
چه اتفاقی داره بر سر ما می افته ؟ چه چیزی داره کمرنگ و کمرنگ تر میشه ؟ چشمهای من ؟
این چیه که توی گلوی من هی بزرگ و بزرگتر میشه و میخوام ازش بی تفاوت بگذرم ولی انقدر بزرگ شده که داره از جاهای دیگه میزنه بیرون .
من دلم گرفته ،خیلی گرفته . بغض سنگینی یه جایی همونجاهاست ولی عجیب دیگر کم گریه می کنم ،عجیب دیگر کم فکر میکنم ،عجیب دیگر میخواهم هر چه شد با همان سرگرم باشم تا اتفاق بعدی .
نترس!
اتفاقی نیفتاده فقط کمی دل من گرفته ، خیلی درد میکند . میزند به دستم . هرچه دارم میریزد و من لجم میگیرد از این همه دلگرفتگی ،از این همه غصه که روی قلبم است و میزند به دستم و همه چیز را میریزد و حال من که خوب نمیشود . میخواهم داد بزنم. و قتی دنیا به کامم نباشد اینجور میشوم . میدانم گفتن نداشت !
جاناتان ِ عزیزم ،این چیزی که بر ما میگذره اسمش را نمیتوان دوستی گذاشت ،یعنی واقعا" دنیای دوستی ما ،دنیای من و تو ِ‌ما ،دنیای فداکاری ، صبر ،عاشقی ِ‌ما اینهمه سرد بود همیشه ؟ نبود دیگر !
من احساس پوسیدگی دارم ! شاید عیب از درون سیاه من است ،باز هم نمیدانم ! ولی هروقت به اینجا میرسد هر دو مقصریم ! کسیکه شروع کرد ،کسیکه آن را ادامه داد و کسیکه اعتراضی نکرد .
من خسته ام!از اینهمه دوری ،اینهمه ضدحال ،اینهمه یکنواختی ،اینهمه خواستن ها رفتنها و نرسیدنها ،از اینهمه با هم نبودن ،از اینهمه یواشکی ،از اینهمه متهم شدن به سیاهی ،از اینهمه تنها گذاشته شدن . من خسته ام و نمیدونم در درون تو چه میگذره ؟ اصلا" در بیرون تو چه میگذره ؟
نذار بین ما دیوار ضخیمی بوجود بیاد ،نذار همه ی اینا عادی بشه ! من گوشهای جاناتان خودم و حرفهای دلگرم کننده اش را میخواهم ،حتی یک جمله . نه اینکه برای فرار از همه ی اینها ،من رو به منفی بافی متهم کنی ،به نامیدی و سیاه بینی !
فقط باهام حرف بزن ، همین ! خودت رو بذار جای من !جای دختری که ترسیده نه بخاطر تو ،به خاطر همه ی زشتی های زندگی !باور کن دستهام رو از روی چشمهام برداشتم ولی فایده ای به حال دلم نکرد !
