آدمیزاد اینطور است دیگر. خوب یا بد بودنش روا نمیدانم. ولی میخواهد از خودش رد پا ببیند. مخصوصا در زندگی کسی که بیشتر دوستش دارد و به او اهمیت میدهد. مثلا ردی از خودش در یک صفحه مجازی. در یک متن. در یک صحبت با دوستش، خانواده اش. یک رد خارج از رابطه دو نفره خودشان. نميشود همه اش رو گذاشت پای باور.. که تو در ذهن و جان من هستی و خودت هم میدانی. دانستن تا جایی به کار می آید. از آنجا به بعد آدم به دنبال رد پاها میگردد. و اگر پیدا نکرد زور میزند سخت زور میزند تا خودش رد پا را ایجاد کند. و فاجعه آن زمانی رخ میدهد که نه تنها رد پا ایجاد نميشود که حتی آن ذهنیتهای قبلی هم خراش میخورند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر