تو را بانو نامیده ام
بسیارند از تو بلندتر،بلندتر.
بسیارند از تو زیباتر،زیباتر.
اما بانو تویی.
از خیابان که
می گذری
نگاه کسی را به دنبال نمی کشانی.
کسی تاج بلورینت را نمی بیند،
کسی بر فرش سرخ زرین زیر پایت نگاهی نمی افکند.
و زمانی که پدیدار می شوی
تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند
در تن من،
زنگ ها آسمان را
می لرزانند،
و سرودی جهان را پر می کند.
تنها تو و من،
تنها تو و من،عشق من،
به آن گوش سپردیم.
نرودا/ ترجمه احمد پوری
+اونی که گفت شاعر شعر عاشقانه باید مرد باشد واقعا که درست گفت !
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر