میدانی ملالی نیست جز دل غمگین و تنگ و گرفته .
بعضی وقتها هرکار که میکنی بازهم نمیتونی جلوی تصویرسازیها رو بگیری . جلوی اشکهایی که  با" بیا بار سفر بندیم از این دشت" میریزن و همشون بخاطراین تصویرسازی هاست.
و بعد از همه اینها میفهمی یک تصویر قابل حذف نیست وقتی گوشه ای از قلبت و مغزت رو اشغال کرده . پاک شدنی نیست ، نمیشه نادیده گرفته بشه . فقط تنها کاری که میشه کرد اینه که دید ولی بی اعتنایی کرد. شاید اینجور هم بهتر باشه .