روی تخت لم داده باشی، کتابت تو دستت، چایت کنارت، همه تو خونه باشن،  سر جای خودشون، حرفی نمیزنن ولی هستن. بوی قرمه سبزی و صدای قُل قُلش تو قابلمه هم پس زمینه همه اینها باشه...
تو این زمانهاست که میشه بیخیال این زندگی شد و چند دقیقه،هر چند کوتاه، فقط لذت برد و نفس کشید...