یک چیزهایی هم برایت سخت میشود؛ اینکه هر کی میرسد میخواهد راهنمایی و نصیحت کند. میخواهد از عشق و مزایایش بگوید . از خودشان و رابطه های که دارند یا داشتند حرفها میزنند و قصه ها میگویند و تهش نتیجه میگیرند و درس اخلاقی مورد نظر رو هم برای تو تکرار میکنند که خدایی نکرده منظور اینهمه داستان سرایی رو از دست نداده باشی. آخر کسی که نمیفهمد فرمول همه رابطه ها یکی نیست باید حرفهایش را جدی گرفت ؟
اینکه برای من از گذشت و مهربانی در عشق بگویند . از آنطرف منطق 2 زاریشان را هم اضافه کنند. زور دارد. سنگین است. همان تو خوبی . اینکه کسی جرات ندارد، نمیتواند، نمیخواهد، خلاصه نمیدونم چرا و چی میشه که حرفی زده نمیشه ، سوالی پرسیده نمیشه .
هرچند این رفتارت رو دوست ندارم ولی ای کاش ای کاش ای کاش منم مثل تو بودم که  توی خودم میرفتم و در نمیامدم. همانجا میماندم و توجهی هم نداشتم که بالا خارج از من چه اتفاقها در حال رخ دادن است . همانجا درون من میماندم و در نمیامدم .