کندی کراش ساگا !!!

این روزها من کندی کراش بازی میکنم. بازی آنلاین در فیسبوک. پر از آبنبات با شکل های مختلف که وقتی قرار بترکنند صدای جالبی میدن. صدایی که وقتی یه آبنبات زیر دهن آدم میشکنه. یه وقتهایی هم صدای باز کردن پوستشون میاد. صدا توی این بازی خیلی مهمه. نه اینکه اصلا در برد و باخت بخواد تاثیر بزاره ولی برای من وقتی با صدا بازی میکنم انگار اصن تو حال دیگه ای میرم. راستش تمام این مدت چیزی که بیشتر از همه کمکم کرد این بازی بود. بازی که تعداد جونهای محدودی داره. وقتی تو مراحل اولی فرقی نمیکرد چند تا جون داشته باشی چون به قدری ساده بودن اون مراحل که خیلی راحت میومدی بالا و ممکن بود اون موقع اصلا فکر کنی چه بازی مسخره ای و مال گروه سنی الف هست گویا. اما همین که میومدی بالا اهمیت جونها بالاتر میرفت. وقتی تمام میشد یا باید 20 دقیقه وایمستادی تا جون بهت داده بشه یا اینکه از یکی از دوستات که اونا هم تو بازی بودن درخواست جون میکردی. اوایل درخواست میدادم ."آی به من جون بدید میخوام این مرحله کمرشکن رو بگذرونم" . اما کم کم ترجیح دادم که زمان بگذره و جون خودش بیاد تا اینکه بخوام درخواست بدم .
خیلی خنده دار و مسخره است ولی این بازی واسه من همه چیز شد. درست وقتی فکر میکردم که میتونم برنده بشم که هنوز کلی حرکت میتونم بکنم و تنها لازم بود 1 حباب رو بترکونم میسوختم و اونهمه حرکت برای اون یه حباب لعنتی که تو گوشه ترین خونه جا مونده بود کافی نبود. و وقتی فکر میکردم حتما میسوزم چون تنها زیر 5 تا حرکت واسم مونده و کلی آلبالو و فندوق که باید به خط آخر برسونمشون ، یکی از اون آبنباتهای خفن که کارهای خفنتر میتونه انجام بده از ناکجا کنار یه آبنبات مناسب قرار میگرفت و میتونستم برنده بشم .
مرسی کندی کراش . تو نه تنها وقت من رو گذروندی، که به من خیلی درسها هم دادی . تو حتی من رو به خودت معتاد و وابسته هم نکردی. هر وقت میخواستم بودی و بیش از حد باهات وقت میگذروندم آلارم دادی.